Onze aardbei ondervindt sinds enkele jaren zware concurrentie van de Spaanse aardbei. Deze laatste verschijnt al op de markt voor de komst van de eerste zwaluw. Hij heeft de kleur van aardbei, de vorm, maar niet de smaak. Toch wordt hij heel goed verkocht. Op het gebied van groenten en fruit zijn onze medeburgers vol ongeduld en de pleit niet voor hun smaak.

Zelfs al gaat het transport steeds sneller, zelfs al is het in het andere werelddeel nog steeds het seizoen van de aardbei, toch worden ze nooit rijp geplukt. Dus zijn ze minder smakelijk. Maar…. Al zijn ze duur en smakeloos, ze worden toch gekocht.

Als we het geduld hadden om twee maanden te wachten, dan aten we onze eigen aardbeien van de koude grond. Dit seizoen gaat door tot in november met steeds andere soorten.
De aardbei is rijk aan vitamine C (bijna evenveel als er in een sinaasappel zit). Hij is weinig calorierijk, want er zit niet veel suiker in, en hij bevat wel vitamine PP. Helaas kan deze vrucht allergieën veroorzaken en een aanval van eczeem of netelroos oproepen. Als u hier niet gevoelig voor bent, maak er dan een schoonheidsmasker mee: meng aardbeien met opgeklopt eiwit en honing.

Aardbeien moeten vers en rijp geplukt en gekocht worden; het steeltje en het kraagje moeten mooi groen zijn en stevig. De vrucht moet er schoon en glanzend uitzien. Als u hem tegen het licht houdt, moet u duidelijk de haartjes overeind zien staan op de huid. De ‘pitjes’ moeten heldergeel zijn van kleur.
Het is onnodig ze te wassen, want ze groeien tegenwoordig op een plastic bed, zonder zand of aarde. Maar als u de smaak niet vertrouwt of ze uit eigen moestuin komen, dan hou ik u niet tegen. Was ze wel zonder het kroontje eraf te halen, zo kan er geen water in de vrucht komen.

Tenslotte, als u aardbeien koopt: ruik eraan, als u niets ruikt, laat ze dan staan, dat een ander een maar iets mee doet, want u zal niets smaken.

Geniet ervan,
Peter

ps: Wij zetten aardbeien uit volle grond op tafel, zomaar, als aperohapje