TOMAAT

Voor zover mijn opzoekingswerk de juiste vruchten - of in dit geval groenten - heeft opgebracht, zou dit een vroegmiddeleeuwse variante moeten zijn van een vandaag vrij courante, edoch immer smakelijke groente, in de volksmond ook omschreven als de "pomodori tomaat". De vroege voorganger van laatstgenoemde pruimvormige tomaatachtige met stevig, vlezig vruchtvlees en een zoetige smaak, placht in de duistere middeleeuwen rechthoekig te zijn en smaakte toen naar iets wat het midden hield tussen de commodori pastinaak en de viadolorosa granaat. Dit was trouwens de voor de hand liggende reden waarom men in de toenmalige betere kringen naar naar deze eigenaardige groente ook schalks refereerde als naar de pornodori spagaat. Als oneetbaar afrodisiacum heeft deze eigenaardige gevormde groente slechts een korte doortocht in de gastronomie gekend. Na wat experimentele bereidingen die figureerden in de bestrijding van aambeien en als onderdeel van talloze weinig subtiele heksensoepjes is dit snel in de annalen van de culinaire geschiedenis verdwenen.

Bij de meeste historici en beoefenaars van de moleculaire keuken roept deze merkwaardige groente nog slechts pijnlijke herinneringen op.

Om uw geëerde gasten - waarvan ondergetekende regelmatig de eer heeft, deel uit te maken - deze associatie te besparen, achtte ik het mijn jezuïetische maandagochtendplicht u hiervan op de hoogte te brengen.

Genegen groet,

Stefaan